δημοσιεύτηκε στον τόμο 8 της "Φρουτοπίας" 
Τα γεγονότα.
Τα γεγονότα.
- Το 1995, ο συγγραφέας Ευγένιος Τριβιζάς ανακαλύπτει τυχαία, από δημοσίευμα αγγλικής εφημερίδας, ότι η πολυεθνική εταιρία Κόκα-Κόλα έχει κατοχυρώσει για ένα νέο προϊόν της (έναν ανάμικτο χυμό φρούτων), που κυκλοφορεί ήδη στην Αμερική και ετοιμάζεται να εξαχθεί σε άλλες χώρες, την ονομασία «Fruitopia». Ο συγγραφέας, που έχει γράψει σειρά βιβλίων και ολόκληρη τηλεοπτική σειρά με το όνομα «Φρουτοπία», αποφασίζει να αντιδράσει για να μην επιτραπεί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, η κυκλοφορία και εμπορική εκμετάλλευση του προϊόντος.
- Στις 17/9/1997, η Επιτροπή Σημάτων του Υπουργείου Εμπορίου, στην οποία ο συγγραφέας άσκησε τριτανακοπή κατά της κατάθεσης του σήματος «Φρουτοπία» από την Κόκα-Κόλα, αποφαίνεται ότι η πολυεθνική εταιρία δεν μπορεί να κατοχυρώσει το πιο πάνω σήμα. Η Επιτροπή (υπό την Προεδρία του Παρέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους κ. Παν. Σπανού) έκρινε ότι η λέξη «Φρουτοπία» αποτελεί πρωτότυπη δημιουργία του Ευγένιου Τριβιζά και έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη, ιδίως σε άτομα νεαρής ηλικίας, συνδέεται δε άμεσα με το δημιουργό, της, έτσι ώστε να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον άλλον για την ονομασία προϊόντων του. Η εταιρία Κόκα-Κόλα άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης αυτής.
- Η προσφυγή εκδικάστηκε στις 25/11/1998 από το Πολυμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών. Η απόφαση (9094/1999) δικαίωσε το συγγραφέα και την Επιτροπή Σημάτων, παρά τους ισχυρισμούς της Κόκα-Κόλα ότι οι λέξεις δεν αποτελούν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, ότι η λέξη «Φρουτοπία» δεν αποτελεί πρωτότυπο νεολογισμό (σε μια τρίτη εκδοχή η εταιρία ισχυρίστηκε ότι η λέξη προέρχεται από τα λατινικά “fructus” και “pia”, δηλαδή ευσεβής -είχαν προηγηθεί η καταγωγή εκ του «φρουτοποιός» και ο συνδυασμός «φρούτο» και «πια», όπως μυωπία), καθώς επίσης και ότι τα κόμικς είναι επιζήμια για την ελληνική οικονομία και ο συγγραφέας λιγότερο γνωστός από την Κόκα-Κόλα, την οποία γνωρίζουν ως και οι κάτοικοι της Γης του Πυρός. Η Κόκα-Κόλα άσκησε έφεση κατά της απόφασης του Πρωτοδικείου.
- Στις 6/11/2002 εκδικάστηκε για τελευταία φορά η υπόθεση στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών. Το Δικαστήριο, με την απόφαση 4800/2002, απέρριψε οριστικά το αίτημα της Κόκα-Κόλα, κρίνοντας ότι «η λέξη «Φρουτοπία», η οποία δεν απαντάται αυτούσια στην ελληνική γλώσσα, είναι ένας πρωτότυπος νεολογισμός, μια ευρηματική ποιητική σύνθεση προϊόν της διανοίας του Έλληνα συγγραφέα Ευγένιου Τριβιζά, αναπόσπαστο και ουσιώδες μέρος του ομώνυμου έργου του». Προϊόντα της Κόκα-Κόλα με την ονομασία «Φρουτοπία» δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα, ενώ τα ομώνυμα βιβλία δεν σταμάτησαν ποτέ να κυκλοφορούν.
Η ιστορία.
Κάποια μέρα το 2002, σε μια μακρινή χώρα που τη λέγανε Ελλεμονάδα, τέλειωσε μια μεγάλη δίκη που συγκλόνισε το παλλεμόνιο. Ήταν τόσο το ενδιαφέρον από την υπόθεση, και τόσο απρόσμενη η κατάληξη της, που όλα τα παρανομικά περιοδικά έστειλαν τους καλύτερους παρανόμους τους και όλες οι εφημερίδες τους καλύτερους ανταποκρυπτές τους. Η μεγαλύτερη εφημερίδα της Φρουτοπίας, και όλων των Βασκανίων, η αξεπέραστη σε πυρπωλήσεις και αγγουρότητα «Τρέχα γύρευε», έστειλε φυσικά το αστέρι της, τον Πίκο Απίκο. Κι εκείνος, παρόλο που την είχε ζήσει από μέσα την υπόθεση, προσπάθησε να είναι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται (άλλο αν τα κατάφερε).
Πρώτον-πρώτον πλησίασε τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, τον Αξιότιμο Εφευρέτη Στραβό Ζυγαριά.
- Πίκος Απίκος: Καίγομαι να σας ρωτήσω για την υπόθεση, αλλά περισσότερο φλέγομαι να σας κάνω μια προσωπική ερώτηση. Γιατί ο τίτλος σας είναι Εφευρέτης και όχι, όπως όλων των συναδέλφων σας, Εφέτης;
- Στραβός Ζυγαριάς: Γιατί εφηύρα έναν παράξενο τρόπο να δικάζω. Ακούω την ψυχή μου και όχι τους διαδίκους, ακόμα λιγότερο τους δικηγόρους.
- Νότης Αετονύχης (Πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου, που έτυχε να ακούει τη συνέντευξη): Ενίσταμαι κύριε Πρόεδρε. Σπηλαιώνετε το όνομά μας, αδικείτε το ληστούργημά μας …
- Στραβός Ζυγαριάς: Αυτά στο δικαστήριο. Η δίκη τελείωσε. Θα τα ξαναπούμε όταν θα ξαναρθείτε για τη μήνυση στο παπί που έκανε πιπί στο Μισσισιπή. (Προς τον Πίκο): Λέγατε λοιπόν για την υπόθεση;
- Πίκος Απίκος: Πώς φτάσατε στο συμπέρασμα που φτάσατε; Γιατί δικαιώσατε το συγγραφέα Ευλέξιο Πυροτεχνά και απαγορέψατε στην άγνωστη μικρή εταιρία Κόκα-Κόλα να χρησιμοποιεί για τη νέα λεμονάδα της, τουλάχιστον εντός Ελλεμονάδας, το όνομα «Φρουτοπία»;
- Στραβός Ζυγαριάς: Η απόφαση δεν ήταν δύσκολη. Θεωρήσαμε ότι η Φρουτοπία ήταν ασφαλής, γιατί έχει τρία σύνορα (με το Αυγατηγανηστάν, το Πιπερού και τη Χώρα του Χασμουρητού), ενώ η Κόκα-Κόλα μόνο δύο (και μάλιστα με την Κόκα, που είναι επικίνδυνη, και με την Κόλα, που κολλάει). Επίσης, κρίναμε ότι η Φρουτοπία ήταν πρωτότυπη, ενώ η Κόκα-Κόλα όχι. Θέλετε να μάθετε το γιατί;
- Πίκος Απίκος: Έχω περάσει στο τσουρούφλισμα.
- Στραβός (που δεν λεγόταν τυχαία έτσι) Ζυγαριάς: Τότε θα πρέπει να διαβάσετε την απόφαση.
- Πίκος (που δεν είχε γίνει τυχαία ήρωας σε βιβλία): Σιγά μην περιμένω… και σιγά μην καταλάβω. Θα το μάθω από άλλον. Λίνα, Λίνα.
- Λίνα Αδρεναλίνα (Δικηγόρος φρουτυπεράσπισης): Τι θα θέλατε νεαρέ; Κάτι μου θυμίζετε.
- Πίκος Απίκος: Είμαι ο Πίκος Απίκος, ο ρεπόρτερ και λίγο ρεζίλερ. Με αναφέρατε πολλές φορές στην αγόρευσή σας. Θα ήθελα να μου πείτε πως βλέπετε την απόφαση και πώς την πετύχατε.
- Λίνα Αδρεναλίνα: Χάρις στην επιμονή του κυρίου Ευλέξιου Πυροτεχνά, του πελάτη μου. Ξέρετε, όταν ζεις στο νησί με τα πυροτεχνήματα, κάποια στιγμή κουφαίνεσαι και δεν ακούς πια κανέναν. Φτάνεις να επιμένεις και για το πιο παράλογο πράγμα, ας πούμε ότι είναι δυνατόν να κερδίσεις σε δίκη την Κόκα-Κόλα.
- Πίκος Απίκος: Ναι, αλλά εσείς την κερδίσατε.
- Λίνα Αδρεναλίνα: Πού να το φανταζόμασταν ότι θα πέφταμε σε τόσες συμπτώσεις. Ότι η Ελλεμονάδα θα ένιωθε να καθρεφτίζεται στη Φρουτοπία. Ότι ο κύριος Σπανός της Διοικητικής Επιτροπής Σημάτων, τον χρόνο που κέρδιζε από το ξύρισμα θα τον αφιέρωνε στο να διαβάζει τη Φρουτοπία στα παιδιά του (κι έτσι αυτά να χάνουν το σχολικό, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία). Ότι, στο Διοικητικό Πρωτοδικείο, η κυρία Ξλφρχστζή (πόσο κακόγραφες συνεχίζουν να είναι ακόμα και οι καλές αποφάσεις) θα προερχόταν από παλιό μανάβικο σόι. Κι ότι στο τέλος θα αναλάμβανε ο κύριος Ζυγαριάς που δεν ακούει τους δικηγόρους.
- Νότης Αετονύχης (πάλι πάει να διαμαρτυρηθεί, αλλά κάποιος τον αποστομώνει με μια μπανάνα).
- Λίνα Αδρεναλίνα: …Γιατί, όπως σας έλεγα, αυτή η δίκη είχε τρία ημίχρονα (όσα έχουν και οι ποδοσφαιρικοί αγώνες στη Φρουτοπία), διάρκεσε τέσσερα χρόνια (όσο συχνά καλείται να τραγουδήσει η Ευριδίκη Ντεσιμπέλ) και την κερδίσαμε πέντε φορές (τρεις στα δικαστήρια, μία στα σχολεία και μία στα σπίτια των παιδιών).
- Πίκος Απίκος: Είστε όνομα και πράγμα, ανεξάντλητη. Πρέπει όμως, για λόγους δικαιοσύνης, να ρωτήσω και τον αντίδικό σας. Κύριε, κύριε, παρακαλώ, πριν μπείτε, αν δεν φρακάρετε, στη μπουκαλόσχημη λιμουζίνα…
- Βαλάντιος Μονοπωλίδης (δικηγόρος Κόκα-Κόλα): Δεν δίνω συνεντεύξεις. Σήμερα δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Το να κερδίζει η ουτοπία είναι, ήταν και θα είναι αδικία. Ασκήθηκε τόση πίεση από τις λέξεις κι έκλαψε τόσο ο Αλέξης (ο γιος της κυρίας Αδρεναλίνας, που δήθεν τυχαία έφερε μαζί της στο Δικαστήριο), ώστε οι δικαστές αγνόησαν τα στοιχεία.
- Πίκος Απίκος: Και ποια ήταν παρακαλώ αυτά;
- Βαλάντιος Μονοπωλίδης: Ότι η Κόκα-Κόλα κάνει καλό στην ελλεμονική οικονομία, ενώ τα κόμικς κακό. Ότι η Φρουτοπία δεν είναι πρωτότυπη, αφού έχει ήδη γίνει αναψυκτήριο στην Καλιφόρνια (άσχετο αν κανείς δεν πατάει, γιατί κανείς δε θέλει να φάει φρούτα με τάκος). Και ότι οι εξεγέρσεις (και μάλιστα φρούτων) δεν αφορούν κανέναν, ενώ οι μπίζνες (ειδικά της Κόκα-Κόλα) είναι η ζωή όλων μας.
- Πίκος Απικος (που δεν θέλει να τον λένε αντικαπιταλιστή, αλλά ακόμα λιγότερο βλάκα): Τη δική σας μπορεί. Για τις δικές μας, ας μην αποφασίσετε εσείς. Με την ευκαιρία, πώς θα βγάλετε το νέο ποτό σας, τώρα που δεν μπορείτε να το πείτε «Φρουτοπία»;
- Βαλάντιος Μονοπωλίδης: Εγώ πάντως θα προτείνω «Χύμαιρα».
- Πίκος (πάει να μαζέψει το μπλοκάκι του αλλά κάποιον βλέπει). Λάκη, Λάκη. Πες μας κι εσύ κάτι.
- Λάκης Λωτός (υποήρωας της Φρουτοπίας). Είμαι ο πιο ακατάλληλος, γιατί ο λωτός είναι το φρούτο της λήθης. Ενώ αυτή τη μέρα θα τη θυμόμαστε για πάντα. Βρες καλύτερα το συγγραφέα.
- Πίκος: Γιατί;
Λάκης: Γιατί σ’ αυτή την υπόθεση, η πραγματικότητα πρώτα μιμήθηκε και μετά ξεπέρασε τη φαντασία.
